گزارش فارین پالیسی ایران تسلیم تحریم نمی گردد

به گزارش آذر نشریه فارین پالیسی در گزارشی تحلیلی با تاكید بر اینكه تحریم های جدید دولت ترامپ ضد ایران در دراز مدت به آمریكا صدمه می زند، نوشت: انتظارها این است كه ایران سختی این تحریم ها را تحمل كند تا اینكه در مقابل آن تسلیم شود.
به گزارش آذر به نقل از ایسنا، نشریه فارین پالیسی در ادامه گزارش خود نوشت: مایك پمپئو، وزیر امورخارجه آمریكا در هفته ای كه گذشت اعلام نمود كه واشنگتن معافیت های نفتی ایران را تمدید نخواهد كرد كه گامی دیگر برای افزایش فشار اقتصادی بر تهران به شمار می آید. هدف از این تصمیم جدید كه از آغاز مه اجرایی می شود، این است كه چین، تركیه، كره جنوبی، هند و ژاپن خرید نفت از ایران را متوقف كنند و ایران یكی از اصلی ترین منابع درآمد خویش را از دست دهد.
این اقدام در كوتاه مدت تأثیرگذار خواهد بود و صادرات نفت ایران را كاهش خواهد داد. خریداران بزرگ در این چند كشور كه هنوز از ایران نفت خریداری می كنند با بی میلی واردات نفت خود از ایران را كاهش خواهند داد. هرچند بعید است كه به علت نبود جایگزین كافی، در دسترس و مناسب خرید آنها به صفر برسد اما آنها احتمالاً از یك خودكشی مالی از راه زیر پا گذاشتن تحریم های آمریكا دوری خواهند كرد.
قطعا دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریكا پیروزی را فریاد خواهد زد. وی درست می گوید كه آمریكا، هم اكنون می تواند از نظام مالی جهان بعنوان یك سلاح استفاده نماید. واشنگتن می تواند از تحریم ها برای به زانو درآوردن اقتصادها در دنیا بهره ببرد و آنها را به مأموران (مجازات) ناخوشایند سیاست امنیت ملی آمریكا تبدیل كند.
تهران هم در جوش و خروش تلافی است و تهدید به انجام آن می كند. ایران بیشتر از هر زمان دیگری احتمالاً به خروج از توافق هسته ای ۲۰۱۵ نزدیك شده است. اروپایی ها و دیگر حامیان این توافق خشمگین هستند. تمایل ناچیز آنها برای همكاری با آمریكا در مسائل امنیتی در حال كمتر شدن است.
تمامی اینها نتایجی است كه دولت ترامپ آنها را پیش بینی می كند، بدون توجه به اینكه چه صدمه ای به طبقه فقیر كارگر در جهان وارد می شود و چه كسی هزینه افزایش قیمت های انرژی را متحمل خواهد شد.
دولت ترامپ در نهایت با سخت تر كردن وضعیت اقتصادی به دنبال منزوی كردن ایران است و می خواهد فشار كافی برای تحریك یك تغییر نظام را ایجاد كند. كاخ سفید می خواهد تعهداتی را به زور از ایران مطالبه كند تا این كشور از توسعه موشك ها، پشتیبانی از گروه هایی كه واشنگتن آنها را تروریستی می خواند و بعلاوه سیاست های منطقه ای اش دست بردارد و برنامه هسته ای تهران را هم محدود كند اما بسیار بعید به نظر می آید كه رویكرد دولت ترامپ در خصوص اعمال فشار حداكثری این نتایج را به دنبال داشته باشد.
تنها نتیجه ای كه استراتژی جدید كاخ سفید، آن هم به صورت موقت به همراه خواهد داشت كاهش صادرات نفت ایران است. این پیروزی پوچ به قیمت بسیار گزافی تمام خواهد شد. امكان دارد ابتدا مشتریان بزرگ نفت ایران این واردات خویش را كاهش دهند اما صادرات نفت ایران به تدریج افزایش خواهد یافت و به جریان خود در بازار ادامه می دهد. بانكهای و یا شركت های تجاری كوچك تر كه ارتباط بسیار محدودی با آمریكا و اجرای تحریم های واشنگتن دارند، تراكنش های مالی خرید نفت (از ایران) را انجام خواهند داد. مسئولان در كشورهایی كه از این سیاست آمریكا به خشم آمده اند هم به دنبال راه های دیگری برای انجام این معاملات خواهند بود. شركت های تركیه ای، چینی و هندی محتمل ترین كاندیداها برای این روش جدید بازرگانی هستند.
آمریكا هر چقدر هم كه خواستار مؤثر افتادن سیاست اعمال فشارش باشد، نمی تواند تمام كسانی كه تحریم های ایران را زیر پا می گذارند مجازات كند. واشنگتن نمی تواند همان اطلاعات بین المللی به اشتراك گذاشته شده و كمك های اجرایی را كه در سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ در دوره تحریم های سخت ضد تهران مورد استفاده قرار داده بود، به كار گیرد. همزمان كه نفت ایران راه خویش را به بازار باز می كند، ناظران به این نتیجه خواهند رسید كه تحریم های آمریكا دیگر به اندازه كافی سخت نیست و این باور، انگیزه ها برای زیر پا گذاشتن آنها را بالا می برد. این وضعیت سیاست ترامپ در قبال ایران را كم اثر می كند. انتظار بسیار محتمل این است كه ایران از سختی این تحریم ها را تحمل كند اما تسلیم نشود.
مشكل بزرگ دیگری كه متوجه این استراتژی ترامپ است، این است كه پیامی به جهان در خصوص این خواهد فرستاد كه تمام تحریم های آمریكا، نه فقط تحریم ها ضد ایران دیگر اهمیت ندارند و هزینه گزافی برای آمریكا دارند. حالا با عنایت به گسترش نفوذ استراتژیك و اهرم جهانی چین، تضعیف ابزار تحریم به شدت كاری اشتباه است.
حتی با در نظر گرفتن نتیجه كوتاه مدت این اقدامات، زیر سوال بردن تأثیر تحریم های آمریكا كاری غیر معقول است. این، هسته سیاست آمریكا برای كشاندن كره شمالی پای میز مذاكره برای خلع سلاح هسته ای و تضعیف قدرت نیكولاس مادورو در ونزوئلا است. فشار اقتصادی همینطور از معدود ابزارهایی به شمار می آید كه آمریكا می تواند ضد كرملین استفاده نماید تا به اهداف خود برسد.
نسل بعدی رهبران آمریكا می بایست با نتایج پر دردسر و مبهم این سیاست ها در دراز مدت دست و پنجه نرم كنند، درحالی كه ابزار فشار اقتصادی هم ضعیف تر شده است. آنها باید اعتماد متحدان و شركای آمریكا را به دست آورند تا با یكدیگر به مقابله با ایران بپردازند و برای بازگرداندن قدرت فشار اقتصادی آمریكا تلاش كنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*