آذر: احمدی نژاد به عنوان یک نمونه درس عبرتی برای تاریخ شده است؛ هرکسی که بیشتر شعار دهد، کمتر به دیگران و شعارهایش وفادار است. او که با اظهارات و اقداماتش به اسرائیل و دیگران را به تنش با ایران تحریک می کرد حالا فقط تماشاچی است. کسی روزگاری مدعی بود کودک لاتین تبار وقتی او را در نیویورک دیده به مادرش گفته «محمود؛ محمود!»؛ و این شهرت خودرا هم مدیون شعارهای تند و تیزش مقابل اسرائیل بوده است.
کیاوش حافظی: جنگ ۱۲ روزه که در آخرین هفته بهار شکل گرفت، فصل جدیدی را در سیاست داخلی ایران باز کرد. با آن که صداهای جنگ در هر نقطه و هر زمان شنیده می شد در بین بهاری ها سکوت عجیبی حکم فرما شده بود.
زمانی که محمود احمدی نژاد در ایران بر سر کار آمده بود هم ایران و اسرائیل با هم سازشی نداشتند. اما وقتی احمدی نژاد بر سر کار آمد فصل جدیدی در تنش های ایران و اسرائیل باز شد.
دولت های قبلی هیچ کدام اسرائیل را به رسمیت نمی شناختند و فضا در سطح تنش لفظی دنبال می شد. در خیلی از مراسم ها شعار مرگ بر اسرائیل هم سر داده می شد. اما احمدی نژاد کسی بود که این شعار را وارد سطح رسمی کرد.
انکار هولوکاست به وقت مذاکرات هسته ای
آبان ماه سال ۸۴ که دولتش را تازه تشکیل داده بود، در همایش «جهان بدون صهیونیسم»، اسرائیل را «لکه ننگی» خواند که باید از صفحه روزگار محو شود. این سخنان نه فقط واکنش غربی ها بلکه انتقادات رهبران فلسطینی را بهمراه داشت.
احمدی نژاد ماه بعد هم «هولوکاست» را افسانه خواند و اظهار داشت که قبول ندارد که هیتلر، رهبر آلمان نازی میلیونها یهودی را در کوره های آدم سوزی سوزانده اما اگر فرض بر این گذاشته شود که این «ادعا» درست است، چرا اروپایی هایی که به علت کشتار یهودیان به دست هیتلر از اسرائیل حمایت می کنند، در خاک خود مثلا در آلمان یا اتریش چند ایالت خویش را به «صهیونیست ها» نمی دهند تا حکومت خویش را در آن ایجاد کنند.
زمانی که شعارهای اسرائیل ستیزانه سر می داد، توجهی به هزینه زا بودن اظهاراتش نداشت. آن زمان مذاکرات هسته ای ایران با اروپایی ها در جریان بود. به دنبال سخنان او، وزیر خارجه وقت آلمان اظهار داشت که اظهارات احمدی نژاد مذاکرات هسته ای را دشوار می کند.
آنگلا مرکل صدر اعظم پیشین آلمان هم اظهار داشت: «اگر در ایران حق اسراییل برای وجود داشتن زیر سوال است، آنگاه ما نمی توانیم هیچ گونه شکیبایی در اینباره از خود نشان دهیم. این باید با تمامی ابزارهای در دسترس مورد شماتت قرار گیرد.»
نخستین علائم از اثرات سخنان احمدی نژاد آنجا بود که بعد از سخنان مرکل، رویترز نوشت: «آلمان بخشی از تلاش اروپا برای متقاعد ساختن تهران به رها کردن برنامه هسته ای این کشور است، اما اظهارات مرکل اشاره نمود که نگاههای برلین امکان دارد بعد از اظهارات اخیر محمود احمدی نژاد سخت تر شود.»
وقتی موساد می گفت احمدی نژاد به نفع ماست
این شعارها نه بعنوان شخص محمود احمدی نژاد بلکه بعنوان رئیس یک دولت مطرح می شد؛ او توانست فضایی ایجاد نماید که اشخاصی که نسبت به اسرائیل رویکرد مشابهی داشتند در فضای رسانه جسارت بیشتری پیدا کنند.
آن زمان البته اظهارات شعارزده احمدی نژاد با استقبال هایی از جانب برخی اسرائیلی ها همراه شده بود. مئیر داگان، رئیس سابق موساد مدعی شده بود که «وجود چنین فردی در راس دولت جمهوری اسلامی، موقعیت اسراییل را برای توجیه خطرها و تهدیدهای اتمی ایران آسان تر خواهد نمود.»
در جریان مناظرات انتخابات سال ۸۸ کاندیداهای رقیب هم از احمدی نژاد به خاطر «مواضع بدون اصول» او انتقاد کردند.
مهدی کروبی مناظره در مناظره انتخاباتی خطاب به احمدی نژاد، متنی از رئیس سابق موساد خواند و اظهار داشت: اگر صدها میلیارد دلار از جانب موساد خرج شده بود تا کسی منافع اسرائیل را تأمین کند، احدی بهتر از احمدی نژاد نبود. هیچ کس بهتر از احمدی نژاد برای حیات اسرائیل نیست.
وقتی احمدی نژاد کروبی را به تغییر متهم موضع کرد
احمدی نژاد اما در جواب این اظهارات، کروبی را به عدول از مواضع انقلابی متهم کرد و اظهار داشت: «مواضع [شما] تغییر پیدا کرده است. من شما را دوست دارم اما چقدر فاصله؟ آمریکایی ها، اروپایی ها و صهیونیست ها ناراحت شدند و شما هم ناراحت شدید و اعتراض می کنید؟» وی همینطور با بیان اینکه «من حالا به صهیونیست ها یک چیز گفتم! شما چرا ناراحتید؟» از دیپلماسی خود دفاع کرد و اظهار داشت: «مهم دیپلماسی عمومی است و به کارگرفتن افکار عمومی.»
میرحسین موسوی هم با بیان اینکه «افراط، تفریط را به دنبال دارد» به اظهارات تند احمدی نژاد در رابطه با هولوکاست و سخنان مشایی در رابطه با دوستی با مردم اسرائیل انتقاد نمود و گفت صحبت تند هولوکاست را مطرح می کنیم؛ نتیجه اش این می شود که اوضاع بد شد معاون ما می آید و می گوید ما دوست مردم اسرائیل هستیم. یعنی آن افراط این تفریط را هم می آورد که او تصور بکند که ما دوست هستیم.
احمدی نژاد به هیچ کدام از واکنش های داخلی هم توجهی نکرد و تا آخرین روز ریاست جمهوری اش از این سخنان دفاع کرد.
احمدی نژاد هرچند ۱۲ سال از پایان کار دولتش می گذرد اما در هشت ساله حضورش آن قدر سر و صدا داشته که سکوتش قابل باور نیست؛ مرد پرحاشیه و جنجالی حتی سکوتش هم جنجالی است.
واکنش سرد احمدی نژاد به حمله اسرائیل
با آغاز حملات اسرائیل ضد ایران، خیلی از فعالان سیاسی با گرایش های مختلف حمله اسرائیل به ایران را محکوم کردند.
محمود احمدی نژاد در گذشته خویش را در صف اول «مقاومت در مقابل صهیونیسم» معرفی می کرد؛ شعارهای تندوتیزش هم این انتظار را بوجود آورده بود که احیانا مثل قبل حضوری جدی داشته باشد. اما همه آن مواضع که به با چاشنی تهییج و چالش همراه بودند به یک بیانیه کوتاه چندخطی و تسلیت شهادت فرماندهان خلاصه شد.
در بخشی از این بیانیه نوشت: اینجانب ضمن محکوم کردن این تهاجمات و درخواست توقف فوری آنها، شهادت این فرماندهان، نیروها و دانشمندان را به خانواده های آنان و ملت بزرگ و شریف ایران تسلیت عرض می کنم.
صدای کروبی و رهنورد بلندتر از «مرد دیپلماسی» عمومی بود
در این مدت ۱۲ روز جنگ، احمدی نژاد به جز یک بیانیه چند خطی حضور خبری دیگری هم داشت؛ آنجایی که شایعه ترور احمدی نژاد انتشار یافته بود و سایت دولت بهار، رسانه نزدیک احمدی نژاد آنرا تکذیب نمود.
مخالفانش می گویند «طرفدار دیپلماسی عمومی» که سابقه مصاحبه با رسانه هایی مثل «رادیو فردا» را در کارنامه خود دارد یا برای قهرمانی یک تیم بسکتبال خارجی توئیت می کرد، قابل ندانست که برای وطنش یک توییت بزند و افکار عمومی جهان را با ایران همراه کند.
در حالی که مهدی کروبی که اخیرا از حصر خانگی حوادث پس از انتخابات ۸۸ آزاد شده، با یک بیانیه موضعی گرفت که بسیاری تصور آنرا نداشتند، همان کسی که احمدی نژاد او را متهم به ناراحتی به خاطر مواضع ضداسرائیلی می کرد؛ یا زهرا رهنورد و مصطفی تاج زاده که به رغم محبوس و محصور بودن در محکومیت جنگ بیانیه دادند.
حال آن که محمود احمدی نژاد حالا عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام هم هست.
رگ اسرائیل ستیزی احمدی نژاد در زمان صلح متورم می شود؟
احمدی نژاد در جنگ غزه پس از هفتم اکتبر هم سکوت پیشه کرده بود و واکنش هایی از جریان اصولگرا را به دنبال داشت.
روزنامه بامداد نو، نزدیک به محمدباقر قالیباف رئیس مجلس با انتقاد از سکوت او، این پرسش را مطرح کرد: «آیا رگ اسرائیل ستیزی احمدی نژاد فقط زمانی متورم می شود که تهییج افکار عمومی جهان ضد ایران و به نفع غرب را به دنبال داشته باشد و سوال مهم تر اینکه، چرا؟»
جایزه به نتانیاهو و احمدی نژاد در فاصله چندماه
احمدی نژاد چندی قبل تر از جنگ ایران و اسرائیل در سفری به مجارستان هم واکنش برانگیز شده بود. او که جهت شرکت در کنفرانسی با عنوان «پایداری در جهان درحال تغییر» به بوداپست رفته بود. سخنرانی وی در دانشگاه امنیتی ـ نظامی «خدمات عمومی مجارستان» انجام شد و بعد از آن به احمدی نژاد دکتری افتخاری دادند.
در حالی که دو ماه قبل بنیامین نتانیاهو هم از آن دکتری افتخاری دریافت کرده بود. در واکنش به این رویداد، روزنامه جوان این پرسش را مطرح کرده که آیا اعطای دکترای افتخاری با سکوت احمدی نژاد در برابر جنایات نتانیاهو در غزه ارتباطی دارد یا خیر؟ و آیا او مزد سکوت خویش را گرفته است؟
احمدی نژاد درس عبرتی برای تاریخ
از زمان روی کار آمدن محمود احمدی نژاد در سال ۸۴ جریان هایی به شکل شعارزده مدعی انقلابی و ارزشی بودن شدند. خیلی از ناظران و تحلیلگران نسبت به این رفتارهای افراطی و شعارزده اخطار می دادند. با این وجود، به جای شنیده شدن صدای این فعالان، آنها به حرکت کردن در خط آمریکا و اسرائیل متهم می شدند و با آنها برخورد صورت می گرفت. به نظر می آید ضمن تجدید نظر در مورد مغضوبین باید از تجربه شعارهای پرهیجان احمدی نژاد درس گرفت. احمدی نژاد بعنوان یک نمونه درس عبرتی برای تاریخ شده است؛ هرکسی که بیشتر شعار دهد، کمتر به دیگران و شعارهایش وفادار است. او که با اظهارات و اقداماتش به اسرائیل و دیگران را به تنش با ایران تحریک می کرد حالا فقط تماشاگر است.
۲۹۲۱۱
منبع: آذر
