به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین، عکس «وحشت جنگ» معروف به «دختر ناپالم»، یکی از ماندگارترین تصاویر قرن بیستم، بار دیگر در کانون توجه قرار گرفته است؛ این دفعه نه به خاطر قدرت تصویری اش، بلکه به سبب تردیدهای جدی درباره ی هویت عکاس آن.
این تصویر که در ۸ ژوئن ۱۹۷۲ و در جریان جنگ ویتنام ثبت گردید، دختربچه ۹ ساله ای به نام کیم فوک را نشان داده است که بعد از حمله ناپالم به روستایش، برهنه و وحشت زده به سمت دوربین می دود. این عکس طی پنج دهه گذشته به نیک اوت، عکاس ویتنامی خبرگزاری آسوشیتدپرس (AP)، نسبت داده شده و جوایز مهمی چون پولیتزر و «عکس سال» ورلد پرس فوتو را برای او به ارمغان آورده است.
اما مستند جدیدی با عنوان «گزارشگر نیمه وقت» که اخیرا از نتفلیکس پخش شده، این روایت تثبیت شده را به چالش کشیده است. سازندگان فیلم مدعی اند عکس نه توسط نیک اوت، بلکه ازطریق یک عکاس آزاد محلی به نام «نگوین تان نگه» گرفته شده؛ عکاسی که تنها ۲۰ دلار دستمزد دریافت کرده و نامش از تاریخ رسمی این تصویر حذف گردیده است.
این مستند با اتکا به شهادت سردبیر وقت عکس آسوشیتدپرس در ویتنام، تصاویر آرشیوی، مصاحبه با شاهدان و همین طور بازسازی فضایی ـ زمانی صحنه ازطریق یک شرکت مستقل تحقیقات جنایی تصویری، ادعا می کند نیک اوت در لحظه ثبت عکس در موقعیت مناسبی برای عکاسی قرار نداشته است. بر طبق این بررسی ها، وی در زمانی کوتاه نمی توانسته فاصله لازم را طی کرده و عکس را ثبت کند.
در مقابل، نیک اوت این اتهامات را رد کرده و آنها را «توهین آمیز» دانسته است. خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز بعد از انجام یک مطالعه داخلی ۹۷ صفحه ای اعلام نموده مدرک قطعی برای رد نقش اوت وجود ندارد و بازهم نام او را بعنوان عکاس حفظ نموده است؛ هرچند این خبرگزاری اذعان کرده که پرسش های بی پاسخی در این پرونده باقیمانده است.
در همین حال، مؤسسه ورلد پرس فوتو در واکنشی کم سابقه، انتساب رسمی عکس به نیک اوت را به حالت تعلیق درآورده و اعلام نموده هویت عکاس «نامشخص» است؛ بااینکه خودِ عکس و جوایز اعطاشده به آن بازهم معتبر تلقی می شوند.
این ماجرا فراتر از یک اختلاف تاریخی، بار دیگر مساله نابرابری قدرت در رسانه های جهانی و بهره کشی از روزنامه نگاران غیرغربی را برجسته کرده است؛ موضوعی که در عصر هوش مصنوعی و بحران مالکیت آثار رسانه ای، اهمیتی دوچندان یافته است.
منبع: کانورسیشن
حرف آخر اینکه خبرگزاری آسوشیتدپرس هم پس از انجام یک مطالعه داخلی ۹۷ صفحه ای اعلام نموده مدرک قطعی برای رد نقش اوت وجود ندارد و بازهم نام او را به عنوان عکاس حفظ نموده است؛ هرچند این خبرگزاری اذعان کرده که پرسش های بی پاسخی در این پرونده باقی مانده است. این ماجرا فراتر از یک اختلاف تاریخی، بار دیگر مسئله نابرابری قدرت در رسانه های جهانی و بهره کشی از روزنامه نگاران غیرغربی را برجسته کرده است؛ موضوعی که در عصر هوش مصنوعی و بحران مالکیت آثار رسانه ای، اهمیتی دوچندان یافته است.
منبع: آذر
