به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: شاید بتوان شجاعت وی در پذیرش قطعنامه 598 را در صدر آن لیست نشاند. برای اینکه آن تصمیم در اوج تدبیر و مسئولیت پذیری گرفته شد. نه در اثر تسلیم در مقابل شرایط، بلکه برای مدیریت شرایط.
عظمت آن تصمیم زمانی آشکارتر می شود که به فاصله زمانی کوتاه میان دو موضع بنگریم. تنها دو هفته قبل از پذیرش قطعنامه، در سیزدهم تیرماه 1367، امام هرگونه تردید در ادامه جنگ را خیانت به رسول خدا(ص) خوانده و بر ضرورت استمرار مقاومت تاکید کرده بود. آن سخن در جای خود حق بود و این تصمیم نیز در زمان خود درست.
راز جمع میان چند موضع ظاهراً متفاوت را باید در جوهره حکمرانی امام جست وجو کرد. امام اسیر شعار نبودو گرفتارِ تحلیل نیز نبود. او حقیقت را در نسبت با تکلیف می فهمید و تکلیف را در نسبت با واقعیت. از همین رو، بعد از دریافت گزارش های دقیق کارشناسان امین و ارزیابی همه جوانب امر، تصمیمی را برگزید که تلخ بود، اما لازم. دشوار بود، اما ضروری. او به امروزِ خویش نمی اندیشید به فرداهای دور برای عظمتِ ایران و اعتلای اسلام می اندیشید. به تاریخی می اندیشید که باید از این گذرگاه سخت عبور می کرد.
سیاست ورزی اصیل، تسلیم شدن در مقابل سختی ها و حتی واقعیت ها نیست، هنر مدیریت واقعیت ها برای رسیدن به بهترین تصمیم امکان دارد. رهبر حکیم کسی است که در هر مقطع، با حفظ اصول، مناسب ترین تصمیم را برای تامین مصالح عالی اتخاذ کند. امام خمینی دقیقاً چنین کرد. از همین روست که مجموعه تدابیر و اقدامات او فقط یک تجربه سیاسی باقی نماند و به «مکتب» تبدیل شد، مکتبی که جوهر آن، جمع میان آرمان و واقعیت، ایمان و عقلانیت، شجاعت و تدبیر است. در این مکتب، شجاعت نه به مفهوم نترسیدن، بلکه به مفهوم انتخاب درست در دشوارترین لحظه هاست.
امروز نیز هر جا سخن از حکمرانی مسئولانه، تصمیم گیری تاریخی و عبور از پیچ های سرنوشت ساز باشد، می توان به آن تجربه بزرگ بازگشت. برای اینکه امام نه یک رهبر برای یک مقطع تاریخی بلکه معلمِ یک سنت در حکمرانی بود، سنتی که به ما می آموزد آنان که به خودشکنی رسیده اند، توان بت شکنی دارند.
17302
منبع: azar22.ir
