به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین به نقل از نیویورک تایمز، دولورس اولمدو، یکی از مهم ترین حامیان هنری دیگو ریورا، شاید در زمان حیاتش رابطه ای پرتنش با فریدا کالو داشت، اما امروز نام او با بزرگ ترین مجموعه آثار کالو در جهان گره خورده است. بعد از شش سال تعطیلی، موزه دولورس اولمدو در مکزیکوسیتی بار دیگر درهای خودرا به روی بازدیدکنندگان گشوده و مجموعه ای کم نظیر از آثار دو چهره بزرگ هنر مکزیک را در معرض دید قرار داده است.
این موزه که در یک عمارت تاریخی متعلق به قرن شانزدهم قرار دارد، ۲۶ اثر از فریدا کالو و نزدیک به ۱۴۰ اثر از دیگو ریورا را در خود جای داده است. مجموعه آثار کالو شامل بعضی از مشهورترین نقاشی های وی مانند «خودنگاره با میمون»، «چند خراش کوچک» و «بیمارستان هنری فورد» است؛ آثاری که ارزش آنها امروز به میلیونها دلار می رسد. موزه در سال ۲۰۲۰ همزمان با همه گیری کرونا تعطیل شد و برعکس خیلی از مراکز فرهنگی، سال ها بعد از پایان بحران نیز بسته باقی ماند. سر انجام در آستانه شروع جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶، مدیریت موزه تصمیم به بازگشایی آن گرفت.
در طول این مدت، ساختمان و مجموعه آثار تحت بازسازی گسترده قرار گرفتند. آثار هنری مرمت شدند، فضاهای نمایشگاهی بازطراحی شد و روایت جدیدی از زندگی دولورس اولمدو و نقش وی در تاریخ هنر مکزیک شکل گرفت. نوه های وی که حال مدیریت بنیاد را بر عهده دارند، می گویند هدفشان این بوده که مادربزرگشان را از سایه دیگو ریورا بیرون آورده و نقش تعیین کننده او را در تشکیل این مجموعه هنری برجسته کنند.
بخش مهمی از نمایشگاه به رابطه نزدیک اولمدو و ریورا اختصاص یافته است. نامه ها و اسناد به نمایش درآمده نشان می دهند که دوستی میان این دو تا انتهای عمر ریورا ادامه داشته و او حتی یک سال قبل از مرگش از اولمدو خواسته بود برخی آثارش را از مجموعه داران دیگر خریداری کند. در یکی از این نامه ها، ریورا نوشته است که این درخواست را «با تمام عشق» مطرح می کند؛ عبارتی که عمق رابطه میان این دو را آشکار می سازد.
در کنار این روایت، آثار فریدا کالو بیشتر از گذشته در مرکز توجه قرار گرفته اند. اگر در گذشته نقاشی های وی در فضایی محدود نمایش داده می شد، حال دو سالن کامل به آثارش اختصاص یافته است. یکی از این سالن ها به پرتره های شخصی و خانوادگی او می پردازد و دیگری رنج های جسمی و روانی ای را به تصویر می کشد که بخش مهمی از زندگی و هنر کالو را شکل دادند. در بین این آثار، «ستون شکسته» جایگاه ویژه ای دارد؛ خودنگاره ای که در آن ستون فقرات هنرمند به شکل ستونی ترک خورده به تصویر کشیده شده و به نمادی از درد و مقاومت او تبدیل گشته است.
بازگشایی موزه البته بدون حاشیه نبوده است. تعطیلی طولانی مدت آن با اعتراض ساکنان منطقه سوچیمیلوکو و کنشگران فرهنگی همراه شد. همین طور طرحی که چند سال پیش برای انتقال بخشی از مجموعه به مرکز شهر طرح شده بود، با مخالفت گسترده رو به رو شد؛ برای اینکه منتقدان معتقد بودند این اقدام با وصیت دولورس اولمدو و شروط بنیاد او مغایرت دارد. در نهایت این طرح کنار گذاشته شد و مجموعه در همان عمارت تاریخی باقی ماند.
در صورتیکه فریدا کالو امروز یکی از شناخته شده ترین هنرمندان جهان به حساب می آید و نمایشگاه هایش در سرتاسر دنیا با استقبال گسترده مواجه می شوند، مدیران موزه امیدوارند آثار دیگو ریورا نیز بیشتر از گذشته مورد توجه بین المللی قرار گیرد. آنها قصد دارند با برگزاری نمایشگاه های جدید، همکاری با موزه های خارجی و جذب بازدیدکنندگان بیشتر، آینده مالی این مجموعه را تضمین کنند. مقصد پایانی آنها افزایش تعداد بازدیدکنندگان سالانه از حدود ۱۲۰ هزار نفر قبل از همه گیری به ۳۰۰ هزار نفر در سالهای آینده است؛ تلاشی برای زنده نگه داشتن میراث هنری سه شخصیتی که سرنوشتشان برای همیشه در تاریخ هنر مکزیک به هم پیوند خورده است: فریدا کالو، دیگو ریورا و دولورس اولمدو.
منبع: abnamakar.ir
