چه کسی اسناد محرمانه را به نبویان داده است؟

خبرگزاری خبرآنلاین در بخشی از گزارش خود با عنوان؛ «دو محمود در سیاست ایران؛ از بگم بگم های احمدی نژاد تا افشای اسناد طبقه بندی شده/ چه کسی اسناد محرمانه را به نبویان داده است؟» نوشته است:
هرچند با گذشت دو روز، هنوز صحت ادعاهای محمود نبویان تأیید یا رد نشده است، اما آن چه همچنان بعنوان یک نکته مجهول باقیمانده اینست که نبویان چطور توانسته به اسناد سری و طبقه بندی شده در کشور نائل شود. هرچند که نبویان در توئیتی ادعا کرد: «امروز در شبکه خبر در مورد چرایی مخالفت رهبری با تفاهم یادداشت ایران و آمریکا مشغول بیان دیدگاه رهبری بودم که به شکل ناقص رها گردید. بخش مهم آن بررسی متن یادداشت تفاهم بود که علت مخالفت رهبری را بیشتر آشکار می کرد. ان شاالله خداوند ما را در پیروی از رهبری عزیز ثابت قدم نگه دارد.»
اما انتشار بیانیه صداوسیما و همچنین انتقاداتی که از جانب سیاسیون عنوان شد، نشان از رد این ادعا دارد. آن چنان که سردبیر سایت مشرق خطاب به نبویان در مورد افشای نامه محرمانه رهبر انقلاب نوشت: «در رسانه ملی، نامه به کلی سری را ناقص و تقطیع شده می خوانید، بعد دعوت به وحدت می کنید؟ چرا نمی گویید این بریده های گزینش شده، در ارتباط با حدود ۲۰ و چند مکاتبه بوده و ازقضا از نخستین مکاتبه ها تا اسناد سری و به کلی سری نظام را افشا و منتشر کردید؛ لااقل درست و دقیق فاش می کردید… نمی گویم نفاق سیاسی، اما امانت دار نظام نبودید؛ تقوای فردی و سیاسی هم ندارید.»
ناگفته نماند که این اولین بار نیست که نبویان دست به افشای اطلاعاتی محرمانه با تمرکز بر مذاکره زده است. او پیشتر نیز، زمانیکه همراه با محمدباقر قالیباف و تیم مذاکرات ایران راهی پاکستان شده بود، بعضی از مفاد مذاکرات را برای هم طیفان خود بیان کرده و به شکلی به آنان خط داده بود. این را احمد بخشایش اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، بیان کرده و به خبرآنلاین اظهار داشته بود: «احتمالاً آقای نبویان این خبر را به آقای خضریان داده است. آقای خلخالی در زمان قطعنامه ۵۹۸ رفته بودند مذاکره کنند. آقای ولایتی که مذاکره کننده بود، به آقای صادق خلخالی گفت شما برای چی آمدید؟ گفت از سوی مجلس برای مذاکره آمدم! حالا آقای نبویان هم فقط رفته و خبر آنرا آورده است! در صورتیکه نباید همه چیز مذاکره را عیان کرد. نه این که نباید با مردم شفاف باشیم، اما مثل می ماند که جوانی به خواستگاری برود؛ در آن جلسه خیلی حرف ها زده می شود. اما در نهایت نتیجه را اعلام می کنند. در مورد مذاکره هم نباید هرچیزی را به سرعت آشکار کرد.»
از طرف دیگر، بررسی راه های ارتباطی که نبویان در جریان سیاسی خود دارد نیز می تواند نشان دهنده آن باشد که او چطور توانسته به اسناد محرمانه کشور برسد و باتوجه به مقصود خود، آنها را به شکل ناقص برای افکار عمومی بخواند.
اما سؤال مهم تر اینست که با وجود ادعاهای ناقص و گاه نادرست، آن هم از جانب فردی که دارای جایگاه حقوقی بوده اینست که چرا مجازاتی برای او درنظر گرفته نمی شود؟ براستی، آن چه بعنوان حلقه مفقوده ماجرا مطرح است، اینست که به غیر از جریان پایداری، چه کسی از او حمایت می کند که قدرت و ضریب نفوذ نبویان را در دسترسی به اسناد فوق سری در کشور افزایش داده است؟ تا جایی که برخی او را عامل نرسیدن ایران و آمریکا به توافق در دولت سیزدهم مطرح می کنند. گزاره ای که امیرحسین ثابتی، از چهره های نزدیک به جلیلی و نبویان، نیز آنرا روایت کرده است. براستی، اقدام نبویان بااینکه با واکنش های سریع از جانب صداوسیما همراه بود، اما مجموعه ای از پرسش های ناتمام را بهمراه دارد که پاسخی برای آنها ارایه نشده است. از همین رو باید دید آیا هیات نظارت بر رفتار نمایندگان یا قوه قضاییه به این ماجرا ورود می کند یا همچنان این پرسش های بی پاسخ ادامه می یابد.