به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: یکروز در سالهای اول دهه 60 به آیت ا… بهشتی تهمت دیکتاتوری می زدند و درباره ی زندگی خانوادگی و خانه و اموال او اخبار دروغی جعل می کردند تا او را از چشم مردم بیندازند و عاقبت هم پس از ترور شخصیت به ترور فیزیکی او متوسل شدند و جنایت بزرگ هفتم تیر را به وجود آوردند.
این، کار منافقین بود ولی متاسفانه سیره زشت منافقین بعدها به راه و روش عده ای از کسانیکه طرفدار انقلاب و حامی نظام جمهوری اسلامی بودند تبدیل شد. تهمت زدن، نسبت های ناروا دادن و افراد را بشکل های مختلف طرد کردن بتدریج به یک ابزار برای خارج ساختن این و آن از قدرت و تصاحب قدرت توسط گروه و دسته دیگر تبدیل شد و با این وجود که از نظر عامه مردم امری بسیار زشت به حساب می آید برای مرتکبین این تکنیک امری عادی تلقی شد.
مشکل اصلی هم از همین عادی شدن زشتی ها آغاز می شود. زشتی ها وقتی عادی جلوه داده می شوند و قبح ارتکاب آنها در نگاه مردم پنهان می شود، جامعه به دام انحطاط اخلاق سیاسی می افتد که یک بیماری بزرگ است. بیماری بزرگ تر این است که جنگ قدرت با توسل به ابزار کثیف تهمت زدن و طرد کردن و رمی افراد به یک چرخه تبدیل می شود و برپایه قاعده «آسیاب به نوبت» در جریان گردش روزگار به سراغ همه حتی بانیان خود می رود.
افرادی که نسبت به دیگران بی حرمتی کردند و یا در مقابل بی حرمتی به دیگران سکوت کردند و بی تفاوت بودند، پس از گذشت مدتی خودشان در معرض قرار گرفتند و گرفتار همان عارضه ای شدند که در برابرش بی تفاوت بودند.
این، سنت روزگار است که اگر در مقابل خلاف بی تفاوت باشی یا به نحوی با آن همراهی کنی روزی خلافکاران به سراغ خودت هم خواهند آمد.
حیرانی جامعه ما از رهگذر قربانی کردن انسان های اهل خدمت متاسفانه از حد و اندازه گذشته. برخی از آنها را دشمن هدف ترور و انفجار قرار داد و از ما گرفت و تعدادی هم قربانی جنگ قدرت گردیده و از گردونه خارج شدند.
دشمن بازهم فعال و برای قربانی گرفتن درحال رصد کردن است. آن چه به شدت سؤال برانگیز است این است که ما خودمان چرا با دمیدن در تنور تفرقه، تهمت، افترا و کینه توزی تعداد قربانیان را افزایش می دهیم؟ چرا اجازه می دهیم هر روز یک یا چند نفر از جمع مسئولان آماج تهمت ها قرار بگیرند و از چرخه خدمت خارج شوند؟ ادامه این روند بهیچوجه به مصلحت کشور نیست. جامعه ما نیازمند کم کردن فاصله از اخلاق حاکمیتی است. ما باید فرمان قرآنی «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَهٌ فَأصْلِحُوا بَیْنَ أخَوَیْکُمْ» را بعنوان یک فرهنگ در جامعه نهادینه نماییم، از جنگ قدرت فاصله بگیریم و با وحدت کلمه کشور را آباد و از تنگ نظری ها و خودمحوری ها آزاد نماییم.
17302
منبع: آذر
