به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین در این دل نوشته آمده است:
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»
پدر مهربانم…
قریب به چهل صباح است که از عروج ملکوتی شما و برادر مخلصم آقا مرتضی می گذرد، در طول این مدت بارها و بارها قلم در دست گرفتم تا در وصف شما چیزی بنویسم؛ خاطره ای، دل نوشته ای، یادگاری از عشقی که هنوز در دل می تپد… اما نتوانستم؛ هربار، توان از دستانم رفت و کلمات در گلویم شکستند. چه دشوار می باشد نوشتن از کسی که هم پدر بود و هم مراد، هم همدم و رفیق بود و هم راهبر و روشنگر راه. چطور می توان برای تکیه گاهی نوشت که محکم ترین و استوارترین ستون زندگی بود؟
پدر جان…
شهادتت مبارک باد، ای مرد استقامت و ایمان.
عزیزتر از جانم، بیشتر مردم شما را تنها از دریچه ی سیاست می شناسند؛ از اقتدار و صلابت و سیاست ورزی تان در حوزه های ملّی و بین المللی می گویند، اما کمتر کسی از چشمه ی زلال روح شما خبر دارد. از آن قلب مهربان، نگاه عمیق، و اثری که بر جان اطرافیانتان گذاشتید. این مجال را مغتنم می شمارم تا اندکی از سبک زندگی پدرانه و عارفانه شما بگویم؛ تا روشن شود که چه طور شهید زندگی کردید تا به فوز عظیم شهادت دست یافتید.
شما صاحب یک نظام فکری منسجم و ژرف، الهام گرفته از اندیشه های شهید مطهری بودید؛ نظامی توحیدی، برآمده از خرد و عقلانیت ناب الهی که ابعاد مختلف فردی، اجتماعی، خانوادگی، معنوی و حتی ملاطفت ها و ظرافت های رفتاری را در بر می گرفت. اگر دستگاه فکریتان به درستی شناخته شود، رفتارها، جهت گیری های سیاسی، صلابت و اقتدار رفتاری و حتی مظلومیت و نجابت شما در حوزه اجتماع و حسن معاشرتتان با خانواده عمیق تر قابل درک خواهد بود.
برای شما که تربیت یافته مکتب توحیدی ائمه اطهار بودید، بن بست واژه ای ناآشنا بود. در تلاقی با ناملایمات و چالش ها، قامت استوارتان هیچ وقت خم نشد؛ بلکه همیشه با منطق و استدلال، ریشه های مسایل را می کاویدید و راهکارهای بنیادین می یافتید. چه نیکو و اثرگذار، مواجهه با دغدغه های زندگی را در عمل به ما آموختید!
بارها، خصوصاً در سالیان اخیر که فراغت بیشتری داشتید، در خلوت گفت وگوهای پدر و دختری مان، آنگاه که از ایران و افق آینده اش پرسش می کردم، عشق به وطن را در ژرفای نگاه مهربانتان و در دلنشینی کلامتان متجلی می یافتم. «ایران اسلامیِ توسعه یافته» دغدغه ی اصلی و دائم شما بود. شما مردمان ایران را، با پیشینه ی تمدنی سترگشان، سزاوار زندگی ای آمیخته با امنیت، آرامش و رفاهی در شأن وجودشان می دانستید. از ین جهت، مطالعات سالیان اخیرتان معطوف به مسئله عدالت همراه با توسعه و حکمرانی مطلوب، بود. می فرمودید حکمرانی، امری علمی و تخصصی است که تنها شایستگان و «بلد راه دانان» قادر به تحقق آن هستند. کتاب «عقل و سکون در حکمرانی»، حاصل همین تتبعات عمیق و ژرف شماست.
نمی توانم شما را به یک صفت واحد توصیف کنم؛ چه آنکه صاحب فضائل فراوان بودید. با این همه، گمان می کنم نجابت، صبوری و توکل بارزترین آن هاست. همین نجابت و صبوریِ کم نظیرتان در مقابل ناملایمات و بی مهری های روزگار، باعث گشت گوهر وجودیتان چنان صیقل یابد و وارسته گردد که خداوند در سحرگاه ۲۷ ام ماه مبارک رمضان خریدارتان شد:
«إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَی مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّهَ…»
از جمله کسانی بودید که به معنای واقعی کلمه، عالَم را محضر خدا می دانستند؛ و همین باور، باعث می شد هیچ گاه وقت و اندیشه خویش را صرف اعتباریات زودگذر و بی ارزش دنیا نکنید. هر بار که از شما درخواست می کردم اندک پاسخی به جفاها بدهید، با همان آرامش همیشگی تان انگشت اشاره را به طرف آسمان بلند می کردید و می فرمودید: «ساره خانم… خدا، خدا.». آن زمان که پیگیر ارتقاء مرتبه دانشگاهی تان به مرتبه استادی بودم (که این خود نیز قصه ای نانوشته دارد)، با همان سادگی و عمق همیشگی می فرمودید: «ساره خانم این ها اعتباریات این دنیاست. شب اول قبر از ما نمی پرسند دانشیار هستی یا استاد تمام. من بدنبال این مسایل نبودم، شما هم نباش».
بی پرده بگویم شیفته ی اهل مطالعه بودنِ شما بودم. در سفرها، همیشه چند برابر وسایل شخصی، کتاب همراه می بردید. در محل استراحتتان نیز همیشه مجموعه ای از کتاب ها با گستره موضوعی چشم گیر، از عرفان و فلسفه گرفته تا رمان، تاریخ و… در کنار هم چیده شده بود و الان نیز همان گونه باقی است. آن چنان با عشق درکتابخانه مطالعه می کردید که هر بیننده ای گمان می برد درحال انجام لذت بخش ترین کار جهان هستید. و چه خیلی خوشحال می شدید وقتی یکی از اعضاء خانواده را غرق در خواندن کتاب می دیدید. خاطرم هست زمانیکه به سفارش شما مطالعه کتاب «کهکشان نیستی»، زندگی نامه عارف واصل میرزا علی آقای قاضی را آغاز کردم و چند روز پی درپی مشغول خواندنش بودم به اتاقم آمدید، نگاه مهربانی کردید و فرمودید: «کتاب خوب باید اینگونه باشد که خواننده نتواند آنرا زمین بگذارد».
پدر جان، چقدر دلم برای گفت وگوهای دونفره مان در کتابخانه تنگ شده است. همان لحظات آرام و پربرکتی که در بین عطر کتاب ها، سخن به عمق جان می نشست. یقین دارم کتاب ها نیز دلتنگ حضور شما هستند. همچون عناوینی که خیلی در مورد آن شما گفتید و من زانوی تلمذ در مقابل شما بر زمین می زدم، ترویج صحیح فرهنگ معنوی، و پاسداشت پاکی و سلامت اخلاق در جامعه بود. با الهام از آثار و تفکرات شهید مطهری بر لزوم کار فرهنگی عمیق و اقناع فکری جوانان تاکید داشتید… باور داشتید که چون همه ی انسان ها از فطرتی پاک و الهی بهره مندند و خصوصاً جوانان هنوز از غبار سنگین گناه و عصیان به دورند، اگر مفاهیم معنوی و اخلاقی از مسیر و مجرای صحیح و بر پایه استدلالی استوار، و از تمام با اهمیت تر از لِسان اشخاصی عامِل به معنویات عرضه شود، خشوع قلب و اندیشه به همراه می آورد.
از همین روی، خیلی اهل گفتگو با نسل جوان بودید. در برنامه های اعتکاف در مساجد، در کوهنوردی ها، در جلسات گفتگو و حتی در دیدارهای فامیلی، با حوصله و مهربانی برایشان وقت می گذاشتید و به سخنانشان با دقت گوش فرا می دادید و دلسوزانه و خیرخواهانه دستشان را می گرفتید تا از همان آغاز مسیر را درست انتخاب کنند. به خوبی به یاد دارم که بعضی از جوانانِ گرفتار پرسش ها و شبهات فراوان را به کوهنوردی دعوت می کردید در راه صعود، همراه با آرامش و گشاده رویی همیشگی تان، با آنان وارد گفتگو می شدید و آن فضای طبیعی و صمیمانه را به مهلتی برای روشنگری تبدیل می کردید. بی گمان، حسن معاشرت، خلق محمدی و شوخ طبعی شما نقش مهمی داشت؛ چونکه همین مهربانی و صفا باعث می شد تا مخاطب بیشتر پذیرای استدلال های دقیق فلسفی و دینی تان باشد.
چقدر به کوهنوردی علاقمند بودید و با لطافت و شوق، از چند بار صعود خود به قله دماوند و دیگر قله ها سخن می گفتید و اینروزها گویی کوه ها نیز دلتنگ حضور شما و آوای ذکر و مناجاتتان هستند. برای شما، کوهنوردی صرفا یک ورزش نبود؛ مسیر سلوک بود؛ راهی برای تقویت اراده، فاصله گرفتن از هیاهوی زندگی روزمره و خلوت با خدای خویش. بارها می فرمودید: «من در کوه فکر می کنم.»
این جمله کوتاه، گویی عصاره نگاه شما به دنیا بود؛ جایی که ارتفاع، چشم انداز اندیشه را نیز بلندتر می کرد.
به جد معتقد بودید کلام زمانی تأثیر دارد که گوینده خود ساخته باشد. ازاین رو در راه وارستگی و مراقبه، با برنامه ریزی دقیق و نهایت تواضع و فروتنی، گام در درگاه معبود برمی داشتید. تلاوت نورانی قرآن در سحرگاهان، ختم های مکرر قرآن همراه با تدبر، پایبندی به نماز اول وقت، صله ارحام، رسیدگی به امور مادر گرامی تان، حسن معاشرت با خانواده، و تقدیر از همسر فداکارتان و… (که هرکدام قصه ای ناگفته است و مجالی دیگر می طلبد) در جهت همان خودسازی و تزکیه نفس بود. چقدر ما را به تهذیب نفس و آراستگی باطن دعوت می کردید. اهتمام ویژه ی شما به همنشینی و مجالست با علما، و همراه کردن ما با این بزرگان، گنجینه ای فراموش نشدنی است. و چقدر این بزرگ مردان علم و تقوا به شما علاقمند بودن. علامه حسن زاده شما را «علی آقای قدیس» خطاب می کردند و آیت الله کشمیری فرمودند که «صاحب روح بزرگی» هستید.
پدر جان عشق و ارادت بیکران شما به اهل بیت(ع) در نگاهتان، در کلامتان و در رفتارتان موج می زد و کتمان کردنی نبود. پیاده روی اربعین و زیارت حرم ارباب، برایتان اوج آرزوها بود و برای رسیدن به آن، ثانیه شماری می کردید و آقا مرتضای عزیز، مردان خانواده را در این طریق معنوی با شما همراه می کرد. وای که چقدر علی (نوه ارشد شما) دلتنگ آن لحظات ناب با شما بودن در محضر ارباب است. او حال انگشتریِ یادگارِ لحظه ی شهادت شما را به دست کرده و با آن خاطرات گرانبها زندگی می کند. (پدر جان، او را دعا کنید و این عاشق دلباخته را در راه زندگی تنها نگذارید.)
در تمام طول زندگی ام، تنها دو بار شاهد گریستنِ شدید شما بودم و آن زمانی بود که برایم داستان اسارت عمه سادات، عقیله عرب، زینب سلام الله علیها را بازگو می کردید. گویی خویش را در آن صحرا و در آن مصیبت ها می دیدید. چقدر داستان اسارت برای شما دردناک بود. آری در آن لحظات شما خود روضه خوان ارباب شده بودید.
باباجون مهربان من، دلم بر سحرهای خانه تنگ شده است. همیشه ساعتی قبل از اذان بامداد بیدار می شدید و بعد از نماز شب، چای را دم کرده و میز صبحانه را قبل از اذان برای خانواده مهیا می کردید. هنگامی که برای نماز بامداد بیدار می شدیم با میزی آراسته و سفره ای پربرکت و پدری که مشغول تلاوت قرآن سحرگاهی با صدایی دلنشین بود مواجه می شدیم. در همان لحظات، بارها با خود زمزمه می کردم: «بهشت، همین جاست؛ همین خانه ی امن و پدری که چون نگینی در سحرگاهان می درخشد».
باباجون دلم بر سفره های افطاری که تقریباً تمام سال در منزل پهن بود، تنگ می شود. از زمانیکه خاطرم هست با روزه ی دو ماه رجب و شعبان به استقبال ماه مبارک می رفتید و در سالیان اخیر، این عشق به روزه داری، شما را نزدیک به ده ماه از سال، روزه دار نگاه داشته بود. ما نیز هر شب، مشتاقانه به دیدارتان می آمدیم تا در لحظات ناب افطار شما شریک و از دعای خیرتان بهره مند شویم.
پدر جان همیشه مطمئن بودم که شهید می شوید به همین دلیل در نمازهای جماعتی که با امامت شما در منزل اقامه می کردیم، پیش از نیت به خود نهیب می زدم که مراقب باش نمازت را به امامت یک شهید می خوانی پس حضور قلبت را دوچندان کن. از روی اعتقاد قلبی و ارادت واقعی با عشق بر دو دست شما بوسه می زدم، چونکه شما را زاهدی بی ریا یافته بودم که بنده ی خدا بودید.
فرزند شما ساره
اردیبهشت ۱۴۰۵
بطور خلاصه به گزارش آذر به نقل از خبر آنلاین در این دل نوشته آمده است: بسم الله الرحمن الرحیم وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ پدر مهربانم… قریب به چهل صباح است که از عروج ملکوتی شما و برادر مخلصم آقا مرتضی می گذرد، در طول این زمان بارها و بارها قلم در دست گرفتم تا در وصف شما چیزی بنویسم؛ خاطره ای، دل نوشته ای، یادگاری از عشقی که هنوز در دل می تپد… اما نتوانستم؛ هربار، توان از دستانم رفت و کلمات در گلویم شکستند. آن چنان با عشق درکتابخانه مطالعه می کردید که هر بیننده ای گمان می برد در حال انجام لذت بخش ترین کار جهان هستید. از زمانیکه خاطرم هست با روزه ی دو ماه رجب و شعبان به استقبال ماه مبارک می رفتید و در سالیان اخیر، این عشق به روزه داری، شما را نزدیک به ده ماه از سال، روزه دار نگاه داشته بود.
